Haha, kjære søkjemotor. Eg meinte faktisk "Saman er vi mindre åleine", og ikkje "Semana er view mounter ålyn". For å seie det slik, det gav meg heller ikkje så mange treff. Men eg takkar for initiativet.

I natt jag drömde något som ...

... eg aldri hadde trudd eg skulle drøyme.

Først må eg berre fortelje om ein katolsk Pater eg traff tidlegare i vår, då eg var med på Trinitinsk messe. Dette er ein veldig stille og kontemplativ affære. På kyrkjekaffien etterpå traff eg altså denne Pateren. Han skulle tilbringe ferievekene sine i eit eller anna SKIKKELEG bortgøymd fjellområde i innste, bortaste Finnmark for å lette på steinar (som i ein stein, ikkje som i Gustav) og registrere kor mange innstekt han fann, og kva type desse var. Spesielt var det ein type møll eller sommarfuglar som han entusiastisk, eg gjentek, entusiastisk, fortalde om alt han gleda seg til å finne. Det gjorde også zoologisk eit-eller-anna, som venta spent på resultat og gav pengar til ekspedisjonen.

I natt dukka altså denne Pateren opp i drøymene mine. Der skulle han halde ein protestantisk messe, og eg skulle spele. Det var i og for seg heilt greit, det var berre at denne mannen hadde veldig klare tanker om kva som var riktig. Det var ikkje slik at han prøvde å få messa til å bli katolsk, han ville berre at den skulle verte skikkeleg protestantisk. Difor brukte han veldig lang tid på å forklare meg kvifor vi måtte gjere det eine messeleddet etter det andre litt annleis enn kva som var vanleg, og hadde alle slags argument med rot i det eine kyrkjemøtet etter det andre, som var meir eller mindre kjent for meg. Men eg nikka og smilte som best eg kunne, og vart meir og meir fortvila for å gjere eit eller anne feil, så messa ikkje skulle verte skikkeleg protestantisk. Det heile utvikla seg til ein slik stressedrøym der du ikkje får gjort noko, og alt berre vert verre og verre. Men heldigvis for meg, rett før eg vakna, synte det seg at han hadde misforstått, for eg skulle jo vikariere i ei anna kyrkje enn han! Det er lenge sidan eg har vore så lukkeleg som då! Eg stakk så fort eg kunne, og vakna fleire hakk mindre stressa.

Så ... sånn går nu dagan, og nettene, som kyrkjemusikkstudent.

Eg lar meg ikkje lure!

Kjære svindlarar der ute!
Eg skal vere heilt ærleg med dykk, sjølv om dette kanskje er eit konsept de ikkje er så godt kjend med.: Om de vil at eg skal gå i fella, MÅ de lære dykk å skrive skikkeleg. Same kva språk de opererar med, mister de meg om eg ikkje kjem lenger enn nokre få ord ut i teksten før eg vert freista til å finne fram den raude blyanten. I dag kom eg ikkje lenger enn til overskrifta, og til og med e-post-programmet mitt konstaterte tørt at det trudde dette kunne vere ein e-post-svindel.

Stjerpings!

Kjжre kunde,

Vi kontakter deg for е informere deg om at vеr konto Review Team identifisert noen uvanlig aktivitet i kontoen din. I samsvar med FINN Brukeravtale og for е sikre at kontoen din ikke har fеtt tilgang til kontoen din ble begrenset.

Din tilgang til kontoen din forblir begrenset til dette problemet er lшst. .

http://www.finn.no/finn/myprofile/login


Vi oppfordrer deg til е logge inn og utfшre trinnene nшdvendig е gjenopprette kontoen tilgang sе snart som mulig.

Slik at kontoen din tilgang til fortsatt begrenset for en lengre periode, kan det fшre til ytterligere begrensninger pе bruken av kontoen din og mulig lukking av konto.

Takk for at du bruker FINN!

Produktplassering

Stille
Fjellbekk
Naturleg kjeldevatn

Fjellbekk er eit naturleg kjeldevatn med lågt salt-
innhald. Vatnet er tappa frå Ivar Aasen-kjelda, som
ligg djupt nede i det majestetiske fjord- og fjell-
landskapet på Sunnmøre. Kjelda er kjend for sitt
krystallklare, mineralhaldige og velsmakande vatn.
Med sitt låge innhald av natriumsalt, er vatnet eigna
til diett. Vi har tilsett kolsyre for å gjere vatnet ekstra
friskt.

www.vm-vatn.no

Folkeopplysning: Slinningsbålet

Ad Hækkenfeldt til

Alfred havde stablet Grene
til Sankt Hansbaal helt alene.

Øverst som en Kusk paa Bukken,
sad livagtig Heksedukken.

Far kom ud og fik det tændt,
baade Baal og Heks blev brændt.

Luedans og Flammespill...
Grebet saa Familien til.

Alles Øjne havde Glans
under Sangen om Sankt Hans.

Slut.
En sidste Lues Blaffen.
Det var Tid til Aftenkaffen.

Pludselig fra Far det lød,
mens den allersidste Glød
søvnigt ulmede i Blæsten:

Hvor er Bedstemor forresten?

© Poul Sørensen 1952, 1974. Tekst: Poeten.

Dei fleste stader i landet har tradisjonar for eit eller anna, som dei likar å gjere eit nummer ut av. I nord er det dei første solstrålane etter mørketida, i sør er det dei første "rægan" på kaia, i Oslo likar dei å feire byjubileum, medan Bergen stadig prøver å setje ny regnrekord. I Ålesund har vi også tradisjonar. Ein av dei tradisjonane som lenge stod veldig sterkt, var å tenne bål på Jonsok, eller st. Hans, som er det mest vanlege namnet her. No tenkjer du kanskje at du også plar å tenne bål og grille på Jonsok? For å seie det slik, det finnst bål, og det finnst bål.

No er det berre Slinningsbålet som står igjen som Bålet med stor "B", men då far min var ung, var heile byen delt inn i båldistrikt. (Les meir her og her).Det vart kjempa hardt om det beste bålet, og kriteriet var enkelt: det som brann lengst, vann. Slinningsbålet har dei seinare åra teke ein meir populistisk vri, og går for høgderekord. Men far min, som eg trur reknar seg som ein av dei gamle bålgutta, berre fnyser av slikt. Å byggje med tønner som ikkje er stappa, er ikkje å byggje! Dessutan skal materialet helst skaffast på lyssky vis. I dei gode, gamle dagane, var det ikkje uvanleg at bålgjengane dro på tokt både til bedrifter og andre bål for å skaffe tønner og paller. Rekved vart nytta som fyllved, for å sikre god og lang brenntid. Far min fortalde at dei ein gong var på tokt, og oppdaga ein gjeng med tønner som hadde byrja rotne. Dårleg til anna bruk enn bålbruk! Dei hadde lete alle tønnene stå, og kom att neste dag og spurde pent om dei ikkje kunne få dei, når dei likavel ikkje kunne brukast? Det endte med at dei fekk dei, og måtte frakte 600 tønner over fjorden. Det var så mange at dei ikkje hadde nok fyllmateriale, så dei måtte øydelegge tønnene for å få nok plank. Luksusproblem! No, når det berre er eit stort bål att, er det ein del bedrifter som sponser paller og tønner. Så alt var kanskje ikkje betre før?

Om du søkjer på "Slinningsbålet" på youtube, får du opp fleire klipp. Dei fleste er av bålet i det det raser; dette skjer nesten alltid, då vêret sjeldan er på bålentusiastane sin side. Vind er ikkje så gunstig! På eit av klippa kan du sjå når dei sender opp den aller siste tønna. Her syng dei også "Slinningsbålet lenge leve, Skjervabålet dø", som var ein veldig vanleg og anveldeleg song. Bytt ut namna som det passar deg! Vi får også eit lite innblikk i det apparatet som ligg rundt det å byggje eit slikt bål, og entusiasmen. Det skal nemnast at sparebanken her på Møre eit år gav bålgjengen klatreutstyr, så det skulle verte tryggare, men det slo merkeleg nok ikkje heilt an.

Elles er rekordar som nemnt ein god greie. I år sette dei kanskje rekord for raskaste ras, med berre om lag ein time brenntid. Surt er det kanskje at det er Skjervabålet som innehar rekorden for høgaste Jonsokbål. Skjervabålet heldt til i Skutivka, og vart i 1993 målt til 37, 84 meter. Samme året var Slinningsbålet på "berre" 35 meter.

Og no lurer du kanskje på kvifor dette kjem no, og ikkje på tysdag? Grunnen er at vi tar etter svenskene, og gjerne vil ta ein fest når vi først er i gang. Eller hur?

Fredrikstad 12 - 14 juni

Og igjen har eg vore på kortur med NBUK. Herleg gjeng med songarar, fulle av energi, kreativitet og fanteri! Dei er også velsigna med ein fantastisk foreldregjeng. For meg var det ein nydeleg start på ferien, etter ein intens 24-timers satslæreeksamen. Eg vart gal, og takkar Flem, Habbestad, Øien, Bekkevold, Boyd, og ikkje minst Bach, for mange gleder og sorger, latterkuler og kaffikoppar. Aldri meir, seier no eg, og gler meg til kontrapunkt til hausten. Nerd.

Eg vil òg rette ein stor takk til Espen, min eminente partner in crime. Her sit han på Sinsen t-banestasjon, halvvegs i våre tilmålte 24 timar, og prøver å forklare, eller bortforklare, kvifor han likar å sjå på born ... Erlend tar situasjonen særs seriøst.

I Fredrikstad skulle vi bu på ein campingplass med nyoppussa hytter. Luksus! To av fedrene hadde til og med vore på rekognoseringstur nokre helger tidlegare. dei køyrde eigen bil nedover, medan vi andre hadde fellesbuss. Vi fann fram veldig greit, medan dei to driftige fedrene tok ein liten tur innom Sverige. Det var sikkert artig. Pølsekøa vaks seg lang, for gjett kven som hadde kontroll på grillen!

Laurdag tok vi ein tur inn til Gamlebyen. Der song vi litt på torget, soste rundt på bruktmarknaden, høyrte på korpsskonsert og song litt til, før vi dro til festningsvollene for å ete lunsj. Der fann vi eit brudepar som heldt på å ta brudebilete, så vi stile oss like gjerne opp og song både ein og to brudemarsjar.
Eg trur ikkje eigentleg at dei forstod kva som skjedde, men vi koste oss i alle fall :)

Etter lunsj tok det heilt av. Etter judooppvisning og stå-på-hovudet-konkurranse, fekk Torild (til venstre på biletet over) det for seg at vi alle saman burde berre så utfalde oss fritt i graset, og så måtte vi berre sjå kva som skjedde. Dette høyres ganske rart ut, og det var det også. Men sikkert sunt, eg trur vi gjer for lite slikt i våre dagar. Det endte i alle fall med at dei aller fleste danse og hoppa rundt på graset, Torild spesielt. Om de zoomar inn på dette biletet, ser de at ho er skikkeleg med!Etter lunsj var det bading. Vi hadde lokalkjend bussjåfør, som tok oss med til Foten, ein veldig fin strand. Der var det om lag like varmt vatn som i middelhavet. Den mersamme lesar har sikkert fått med seg at eg har lova å skrive om Spania, og her kjem første dose: Middelhavet er oppskrytt, i alle fall i april. Med sine om lag fjorten grader, og med så sterk vind at det gule flagget på stranda var oppe, likna det meir på Danmark. I alle fall: vi fekk også konstatert kvar ein bør dra om ein har litt problemer med å få ting til å gå i hop.

Laurdag var det ikkje aurehovedag, men tid for underhaldning! Eg har ein veldig fin video med eurytmi-alfabetet, som eg tenkte eg skulle bruke til sjølvstudium ved eit seinare høve. Elles var det adjektivhistorie, dans, skodespel og musikalske innslag, samt knott :)

Glemmen-kora til venste, NBUK til høgre.

Sundag deltok vi i blomegudsteneste i Glemmen. Dette var ein slags semesteravslutningsgudsteneste for alle kora. Barnekoret var ikkje der, men vi var der, og til saman var vi kanskje seksti songarar? Ein verkeleg fest! Artig var det også at det synte seg at presten i Glemmen var ein god ven av familien, som hadde flytta heimatt til austlandet etter mange år i eksil på sunnmøre. Etter gudstenesta var det is ved fontena. Der var også ein byste av Egil Hovland, og vi nytta høvet til å terpe litt meir kyrkjemusikkhistorie med dei små, samt synge Hovland-repertoar.
Så vendte vi snuten på bussen heimover igjen. Og alle var samde om at det hadde vore ein fin tur.
På veg heim fekk eg hjelp til å "smøre" nista mi :)

TAKK!

I dag har eg hatt ein særs aktiv dag. Eg har feira 1. Pinsedag to gonger (så no er eg oppe i tre i år), og så har eg feira Knut Nystedt. Ikkje verst på ein heilt vanleg tysdag.

Desse to første pinsedagferingane var eksamen i liturgisk spel for fjerdeklassingane på NMH. Eg var kor, saman med andre heldige utskremde medstudentar. (Kor ofte høyrer ein forresten frasen "Eg kom også opp i første pinsedag?")

Den første var katolsk, og var ein veldig spesiell gudsteneste der mest alt gjekk føre seg i stillheit. Vi hadde fått utdelt ein slags agende, der alt som presten las stod, men einaste måten ein kunne følge med på var ved at ein såg kva tid han flytta på kalken, kva tid han knela, korsa seg osb. VELDIG kontemplativ. Men veldig deilig å synge gregorianikk! Så naturleg og flytande og deilig. Eg vart forresten litt skuffa då eg skjønte at ministrantane ikkje var små søte guttekorsongarar og aspirerande prester, men ferdig og nesten ferdig utdanna prestar. Men så fekk eg vite at den messa ikkje vart feira så veldig ofte, og at det visstnok var veldig komplisert i og med at omtrent det einaste som vert sagt høgt er "lat oss be" (på latin, sjølvsagt). Og då var det vel eigentleg greit.
Festlege og for meg sære hendigar som fann sted:
- på øvinga i går, då den eine ministranten sa til ei nonne som sang i koret: Kan ikkje du ta med deg ein handfull relikviar til i morgon?
- etter messa fekk eg auge på lappen som stod på døra. Der stod det "Missa secca, missa itus non est". Sara omsatte vennleg dette til oss som, "Tørr messe (altså utan nattverd, for det var jo ikkje første pinsedag, og vi leker vel ikkje med det pentacostale?), messen er ikke til ende". Vanlege folk ville kanskje skrive "Eksamen, ikke forstyrr"?

Den andre var protestantisk, og var vel så nærme ein kjem utan at det er det, ein gjennomkomponert messe av Trond Kverno. Han er faglærar, og naturleg nok vil han jo spreie sin nye liturgi og sine komposisjonar. Det heile toppa seg med "I all sin glans nu stråler solen" som utgangssalme, for høvet i Kverno sin "katedralutgave". STOR musikk, som endte i den største tuttien eg nokon gong har vore med på. Artig var det i alle fall! :)

Den siste festen var for Knut Nystedt. Eg har barnekor på Nordstrand i år, den kyrkjelyden er Nystedt bur. I vår byrja vi å fable om at det hadde vore morro å snike oss inn i hagen til Knut og Dua og hatt ein overraskingskonsert. Denne idéen falt vi bort fra, mest på grunn av at han både høyrer og ser så dårleg at det ikkje er sikkert at han hadde heilt forstått kva som skjedde. Men vi ville ikkje gje heilt slepp på tanken om at desse borna i koret, som har vore gjennom så mykje av Nystedt sin musikk, skulle få lov til å oppleve og sjå komponisten sjølv! Så, i samband med Skovheim allsenter på Nordstrand, arrangerte vi kulturkveld som vi kalte "Vi vil takke for musikken". For det var jo det vi ville! Vi ville takke for alle dei flotte opplevingane vi dirigentane, og også korsongarane, har hatt og vil komme til å få framover. Eg er ganske Nystedt-fan sjølv, og synes det var ganske stort å få lov til å helse på han og fortelje om mitt forhold til han og musikken hans. Ganske sterkt og spesielt, og særleg "Som ein soloppgang" har sett spor. Der kunne alle vi tre dirigentane fortelje om eigne opplevingar med den songen, i tillegg til at songarane i koret opp gjennom åra plutseleg har kome med sterke ynskje om at "kan vi ikke synge den soloppgangsangen! den er sååå fin!".

Så, takk til Sara, Ådne, Knut og Dua, for ein fantastisk, men slitsom dag. Takk for all musikken!